نوزدهمین شماره ی شعروفون را منتشر کردیم. می توانید از اینجا گوش و یا دانلود کنید

با مهر، لیلا

قطارها زمستان را سوار می کنند

به مقصدی نامعلوم می برند

من از پنجره ی کوپه ام

به درختان لُخت دنیا خیره می شوم

و می دانم

هیچ کس به تعقیب سفرهایم نمی آید

فصلها

بدون من تغییر می کنند

دختران روستايی

بدون من به بلوغ می رسند

 خورشید

بدون من

بر دره ها و کوه ها می تابد

و این جهان

می تواند از فردا

بدون من

آغاز شود.

این جا

از پنجره ی کوپه ام

زمان پرنده ی صامتی ست

که از آخرین ایستگاهش در حومه ای گمنام

گذشته است.

و اما از آب

می هراسیدم

روح لابلای برگها بودم

و با اینکه باد را خوب می شناختم

نمی توانستم ریختن را باور کنم

صدایی در گوشم گفت: این سرنوشت غمگینی ست!

حتی برای تو

حتی برای تو

ای خداوندگار بی درد!

ناخدای ناوهای سوراخ!

به آسمانها و زمینهایت فکر کن

به خاکهایی که در آنها نفست را دمیده بودی

و حالا مردان و زنان برهنه ای بیش نبوده اند و نیستند

تو بی نهایت نیستی

نهایتت نقطه ای ست که پرنده ای به آن کوچ می کند

یا مرگی ست که شال سیاهش را از فاجعه ای به فاجعه ای دیگر می کشاند

تو تنها تکرار می شوی تا جاودانه بمانی

تو هم مثل دو گوشواره ی مروارید من

در جعبه ی کوچکی می گنجی

و فراموش می شوی

.

من هم که دختر طبیعی دریاها بوده ام

این راز را فهمیده ام

به تو فرمان می دهم

از پشت کهکشان ها بیرون بیایی

چهره ات را نشان دهی

نیشخندی بزنی

و دوباره

این بازی بچه گانه را

آغاز کنی.

-لیلا فرجامی

از برزخ برایت نوشتم

خوب من

با باد رفته بودم

به سرزمینی که در جغرافیا نبود

زبان تازه ام الفبایی نداشت

برایت نامه های بی خطی می فرستادم

خوب من

هیچ شاخه ای هرگز به جدا شدن فکر نمی کند

مگر به هنگام طوفان

به زنگاه مرگ

ما جدا شدیم

و نفهمیدیم

تو روزی در ماه زندگی خواهی کرد

و من در اتاق دوری به موازات رودخانه ها

برگهای درخت خاکستر

و پرندگانی که هرگز از برابر چشمهایت عبور نخواهند کرد

خوب من

تو برای تنفس

هیچ هوایی نداری و من

هوای تازه

آلوده ام می کند

با این همه

تا سقوط هردویمان فاصله ای ناچیزست

تو می توانی به راحتی

بی آنکه نیروی جاذبه دو پایت را به سطحی بچسباند

در فضا شناور شوی

من بی آنکه بخواهم

می توانم به مرکز زمین تبعید

و به چشمه های جوشان فلز

پناهنده شوم

ما می توانیم

جایی میان هیئت چند ستاره ی گمنام

بازوانمان را حلقه کنیم

بی آنکه در سیاهچاله ای فروبغلتیم

به کهکشانهای خاموش سفر کنیم

من شعر بگویم

تو گوش دهی

و هیچ چیز جز ارتعاش خفیفی از زمان

ما را به آخرین خورشید

نزدیک تر نکند

-لیلا فرجامی

شعری که اخیرا در مجله ی ارمغان فرهنگی در ایران به چاپ رسیده است

مِلانکوُلیا

(الهامی از فیلم درخشان لارس وان ترییر به همین نام)

امشب پیراهن پاره ی زنی

در بادها می رود

دیوارهای ریخته ی خانه ای به دره ها می ریزد

برای آخرین بارماه بالای سرت را نگاه می کنی

چیزی شبیه اسب سفید بی پایی به پهلو لمیده

که در دشتهای تاریک شهیه کشیده بود

و می نالید.

مرده ی بی کفن تابناکی به گوری باز،

گویا تنها برای تودر میان آسمان مانده ست

و نمی خواهد که فراموش شود.

بلند می شوی

چراغی روشن می کنی به یاد چشمهای مادرت

پدرت که امشب برای همیشه بسته اند

یا زمستانی که پرنده های سردسیرش را با خود بی خبر برد

نگاه می کنی

می بینی نقطه ای از جوهر

بر کاغذ منظومه ها و کهکشانها

کوچک و کوچکتر تحلیل می رود

اسمش را سیاره ی «زمین» گذاشته اند

اما تو چاره ای نداری

پیش از آنکه نابود شود

برای آخرین بار

ماهِ بالای سرت را نگاه کنی

-لیلا فرجامی

هجدهمین شماره ی شعروفون منتشر شد. در این شماره من و مانا آقایی شعرهایی  را از گروس عبدالملکیان و ادیت سودرگران شاعر سوئدی اجرا کرده ایم. امیدواریم که مورد توجه تان قرار بگیرد.

هجدهمین شماره ی شعروفون را از اینجا گوش دهید

ضمنا تمامی شماره های پادکست شعروفون را می توانید از آدرس زیر شنیده و یا دانلود کنید

http://sherophone.podbean.com

با مهر

لیلا

اخیرا مصاحبه ای در برنامه ی شباهنگ صدای آمریکا داشتم در مورد کتاب «رودخانه ای که از ماه میگذرد». این  کتاب را می توانید از همین وبلاگ و چندین جای دیگر در نت دانلود کنید. پیوند این کتاب را اینجا گذاشته ام

«رودخانه ای که از ماه می گذرد»

Leila Farjami & Abdullah Peshew

دانلود این برنامه: اینجا

معرفی و دکلمهء اشعار لیلا فرجامی توسط لیلا فرجامی – معرفی و دکلمهء اشعار عبدالله پشیو توسط مانا آقایی (ترجمه ها از کامبیز کریمی).

برای اطلاعات بیشتر لطفا به وبسایت رسمی شعروفون مراجعه کنید

دسته‌بندی شده در: شعر ]]> http://iranianmuse.com/2012/02/03/%d9%be%d8%a7%d8%af%da%a9%d8%b3%d8%aa-%d8%b4%d9%85%d8%a7%d8%b1%d9%87-%db%8c-%db%b1%db%b6/feed/ 1 leilafarjami pod16 http://iranianmuse.com/2011/12/29/%da%86%d9%87%d8%a7%d8%b1%d9%85%db%8c%d9%86-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%b4%d8%b9%d8%b1-%d9%84%db%8c%d9%84%d8%a7-%d9%81%d8%b1%d8%ac%d8%a7%d9%85%db%8c-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%b1-%d8%b4%d8%af/ http://iranianmuse.com/2011/12/29/%da%86%d9%87%d8%a7%d8%b1%d9%85%db%8c%d9%86-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%d8%b4%d8%b9%d8%b1-%d9%84%db%8c%d9%84%d8%a7-%d9%81%d8%b1%d8%ac%d8%a7%d9%85%db%8c-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%b1-%d8%b4%d8%af/#comments Fri, 30 Dec 2011 05:51:23 +0000 Leila Farjami http://iranianmuse.com/?p=794 ]]> دوستان عزیز و همراهان گرامی

چهارمین کتاب شعرم به نام «رودخانه ای که از ماه می گذرد» به شکل پی دی اف و برای دانلود و مطالعه ی دوستان منتشر شد. امید دارم که مورد پسندتان واقع شود. تحفه ی کوچکی ست. اگر کتاب را در صفحه یا وبلاگ خود جای می دهید لطفاً هیچ تغییری در آن ایجاد نکنید. این کتاب دارای کپی رایت است.

رودخانه ای که از ماه می گذرد

روی لینک بالا کلیک کنید و کتاب را دانلود فرمایید

با مهر و احترام

لیلا فرجامی

فرزندم

سال دو هزار و پنجاه است

تو هنوز به دنیا نیآمده ای

مادرت شاعر مضطربی بود

که در یک تیمارستان حومه ی شهر تا ابد بستری شد

و هر هفته

پدرت که هرگز با او ازدواج نکرد

دسته گل پژمرده ای می آورد

با برچسب بزرگ حراج

روی زرورق هایش

فرزندم

تو هنوز نمی دانی

جنگ چیز خوبی نیست

مثلاً وقتی که بچه بودیم و بمبها به خطوط مرزی شهر می رسیدند

پیش از آنکه منفجر شوند

:صدایی در گوشهایمان می گفت

اشهد ان لا اله الله

آن وقت

من هنوز خدای رحمان و رحیم تو را

.تا حدودی دوست داشتم

فرزندم

سال دو هزار و پنجاه است

تو خط اول جبهه نیستی

تو پشت کنکور نمانده ای

تو از مرزها فرار نکرده ای تا پناهنده شوی

تو به شیشه معتاد نگشته ای

تو مهاجری نیستی که زبان دومت را پیش از آنکه یاد بگیری

فراموش کنی

تو مجری خبرهای ماهواره ای نیستی

تو شاخصهای سهام و ارز را نمی دانی

تو هنوز به دنیا نیآمده ای

و هرگز به دنیا نخواهی آمد

جای شکرش باقی ست

که یکی از ما

نمی داند

فلسفه چیست

اخلاق چیست

امپریالیسم چیست

کمونیسم چیست

و چرا سقط جنین

این همه درد دارد

جای شکرش باقی ست

سال دو هزار و پنجاه است

اداره ی ثبت احوال را تعطیل کرده اند

.و تو هرگز اسمی نداشته ای

پیش از آنکه خاکسترم را تحویلت دهند

یادت باشد

از مادرت

.خوشبخت تر بوده ای